29 10 04 | [twee reacties]Weet je nog?
Weet je nog...? Toen de wind de bomen tergde en hen de mantels van het lichaam trok, dat wij samen - de regen kletterde bij stromen - schuilden en jij zo schrok, toen ik je zei dat dit het eind was, en voorgoed onze wegen zouden scheiden. “Mijn arme kind, ‘t is droevig maar het moet; beter is het heen te gaan.” Ik zweeg en jij schreide.
Weet je nog... dat mijn hand de jouwe zachtjes drukte, omdat jij spoedig zou zien dat ik niet de beste was, en dat jij door je tranen lachte en zei: “Misschien...” Nu is het herfst opnieuw en regen, maar alleen schuil ik onder ‘t lover, denk aan jou en ween…
Herman van Veen
Vandaag is het precies vier jaar geleden dat op een stormachtige zondagavond mijn vader overleed. Een jaar eerder was bij hem longkanker geconstateerd. Een jaar lang is met bestraling en chemokuur geprobeerd zijn lichaamscellen weer gezond te krijgen. Het is een jaar van pijn, misselijkheid en verloren hoop geworden.
Met veel moeite heb ik bovenstaand lied gezongen tijdens zijn crematie. Die dag kreeg het lied een voor mij een speciale betekenis die het nooit meer zal verliezen. Ik ben wel op m'n werk, maar mijn concentratie laat te wensen over.
Zie ook: Ballonvaart.
20 10 04 | [twee reacties]Effe zeiken
Ik heb mijn creatiefste momenten wanneer ik op het toilet zit. Office Center zou bureaustoelen in de vorm van toiletpotten moeten gaan verkopen.
Toen ik zonet hier op kantoor wat creativiteit ging opdoen, zag ik nog net op tijd dat de wc-bril van het toilet van mijn keuze hard toe was aan een poetsbeurt. Op een ander toilet kwam ik op de volgende poëtische tekst:
Wil de lul die te lam is om de bril omhoog te zetten, z'n gulp ook maar dichthouden als ie hier weer staat te zeiken?
Doet het vast leuk op een tegeltje.
19 10 04 | [een reactie]Rechteren op het NSK
Afgelopen weekend was ik in Enschede. Daar werd het Nederlands Kampioenschap Theatersport voor Studenten gehouden. De twaalf teams kwamen vanuit het hele land: van Zeeland (Drapa) tot Groningen (Ulteam). Samen met 6 andere ervaren theatersporters was ik rechter en had ik de onmogelijke taak alle gespeelde scènes te voorzien van punten - variërend van 1 (deze scène had niet gespeeld hoeven worden) tot 5 (Geef die mensen een Oscar!).
Een belangrijke taak van theatersportrechters is het redden van de spelers als een scène niet wil lukken: op grove wijze worden de spelers van het toneel getoeterd - het liefst nog voordat het publiek doorheeft dat de scène nergens naar toe gaat. Op deze manier krijgen de chagrijnige rechters de schuld van het slechte spel, en niet de spelers. De spelers krijgen in de volgende scène een nieuwe mogelijkheid er iets moois van te maken.
Een andere taak is het geven van punten - het is niet voor niets een 'sport'. Punten toekennen aan geïmproviseerde scènes is bijna onmogelijk en vaak aanleiding tot discussie - zeker als er een toernooi is waar spelers graag in een volgende ronde willen komen. Behalve dit jaar. Weinig onenigheid. Eigenlijk alleen maar complimenten - van spelers en organisatie. Blijkbaar hadden we een juiste manier van beoordeling gevonden en een goede mix van nuttige tips en gepast chagrijnige kritiek.
15 10 04 | [type je reactie]Sinterklaas is al in het land
Dat vermoeden krijg ik tenminste, als ik die enorme hoeveelheden pepernoten zie liggen in de winkels. Wetende dat het assortiment van diezelfde winkels al voor het einde van november is vervangen door kerstspullen, heeft collega Richèle dankbaar gebruik gemaakt van deze situatie om de algemene snoeppot op het werk wat aan te vullen.
 |
11 10 04 | [vier reacties]Ik ben een slechte buur
Ik heb nooit geweten dat ik zo asociaal was. Afgelopen weekend ben ik weer wat meer over mezelf te weten gekomen. Door een huisverkopende vriend werd ik erop geattendeerd dat het huis van onze buren te koop stond. Niet dat ik interesse had, maar ik wou toch even weten wat de verkoopprijs was. Op naar funda.
Tot mijn verbazing bleken de huizen van allebei m'n buren te koop te staan!
 |  |
Onze rechterburen | Onze linkerburen |
Dat er iemand uit je straat gaat verhuizen, is niet bijzonder. Ik vermoedde nog niks toen ik hoorde dat onze overburen een paar maanden geleden hun huis verkochten. Dat de buren aan één kant wensen ergens anders te gaan wonen wordt al verdachter. Maar dat gelijktijdig de buren aan allebei de kanten niet meer naast ons willen wonen kan toch geen toeval meer zijn?
Wat heb ik ze aangedaan? Snurk ik dan zo hard? Zet ik de container te laat buiten? Maai ik het gras te vroeg op zaterdagmorgen? Moet ik m'n auto vaker wassen? Miauwt de kat de hele buurt bij elkaar als we niet thuis zijn? Zijn ze boos omdat ik nog nooit over ze gelogd had?
Wat ben ik toch een klootzak! En het ergste is: ik weet niet eens waarom...