18 09 05 | [een reactie]Seward
Na Valdez zijn we via Palmer naar de Kenai Peninsula gereden, een schiereiland onder Anchorage. Palmer is bekend om zijn mega-grote groenten. In verband met de lange uren zonlicht in de zomer zijn de groenten hier echt gigantisch. Kolen zo groot als kleine kinderen en courgettes waar je soep voor 25 mensen van kunt maken. Ook een rendierenfarm bezocht, waar je Rudolph uit je hand kon laten eten. Daar heb ik ook mijn eerste eland geaaid. Voor de kerstmannenslee gebruiken ze trouwens Rudolphina's, omdat de mannetjes in december al hun gewei kwijt zijn.
Op het schiereiland eerst naar de Westelijke platte kant. Homer is een leuk klein vissersdorpje met uitzicht op prachtige bergen en 4 vulkanen, waarvan er 2 actief zijn. We sliepen in een geweldige houten cabin, midden in het bos, met uitzicht over de baai. Een prima plek, waar je je alleen op de wereld waant. Waant, want midden in de nacht werden we bruut gewekt door een deur die open vloog. Koen had de deur blijkbaar niet goed afgesloten. We zagen niets, maar na 30 minuten hoorden we duidelijk iets over de veranda lopen en rond het hutje scharrelen. Via de eigenaar weten we inmiddels dat er een zwarte beer regelmatig bij de cabin rondhangt en tegen de muren bonkt...
Inmiddels zijn we in Seward, waar we de Exit Glacier en het Sealife centre hebben bezocht. Hier woont onder andere Woody, een zeeleeuw die contact met je maakt door een enorme glasplaat heen. Verder hebben ze zeehonden die Koen's zakdoek volgen en veel puffins (papegaaiduikers geloof ik) die onder water kunnen zwemmen/vliegen. Dit kun je via glas zowel boven als onder water bekijken. Erg mooi en grappig.
Het regent inmiddels al een dag of twee. Ik denk dat we maar weer naar huis gaan. (Snif) We gaan nog even wandelen bij Bear Lake. Nee, daar zijn vast geen beren, maar misschien wel elanden. (Twee jaar geleden zagen we een beer bij Moose Lake.) Morgen (zondag) rijden we naar Anchorage en hopen daar om 23.30 uur onze vlucht te pakken naar Denver. Op dinsdagochtend (!) landen we op Schiphol, waar onze avonturen eindigen.
Als we uit de duizenden foto's van Koen een leuke selectie hebben gemaakt zetten we die nog online.
11 09 05 | [type je reactie]Valdez [2]
600 Foto's en 45 minuten video geleden stapten we aan boord van een cruiseboot voor een dagtocht door de Prince William Sound. De ochtend was nog erg mistig, maar terwijl we de haven uitvoeren trok die langzaam weg. Er liggen zowaar bergen rond Valdez! Een prachtige tocht langs baaitjes, eilandjes en bergen vol dennebomen en watervallen. We voeren richting Columbia Gletsjer, een hele grote 'getijde-water-gletsjer', die in rap tempo afkalft. De voorkant, die dus in het water 'hangt', is 3 mijl (ongeveer 4,8 km) breed en 30 verdiepingen hoog. We konden 'maar' tot een halve mijl bij de gletjser varen, maar het was niettemin erg indrukwekkend.
Onderweg zagen we natuurlijk de nodige fauna. Een soort dolfijnen die voor onze boeg speelden en zee-leeuwen, zee-otters, zee-honden, zee-arenden en zee-meeuwen. Jawel, Valdez ligt aan de zee! Vooral de otters waren erg leuk. In de haven, waar de boot vertrok en weer aanmeerde waren er twee aan het spelen en eten. Ze dreven op hun rug terwijl ze genoten van een crunchy crab. Ze kwamen zo dicht bij de kade dat ik ze bijna kon aanraken. We eindigden de dag met Copper river red salmon, op ons bord!
10 09 05 | [een reactie]Valdez
Valdez heeft per jaar 64.04 inches regen. (Vrij vertaald is dat... veel.) Zo ook vandaag!
Even terug naar Dawson City. Het weer was daar overigens prima. 15 graden (celsius dus) en hoger en zon! De weg (die we officieel dus niet gereden hebben) heet de Top of the World Highway, en zo voelt het ook als je er bent. Een uitgestrekt gebied van bergen, waarvan de meeste boven de boomgrens zijn, dus kaal op wat rode toendravegetatie na. Voeg daarbij wat esthetisch verantwoorde dramatische wolken en je voelt je op de top van de wereld.
Terug Alaska in, op een Highway waar je ongeveer 25 mph kon rijden (dus 40 kph) kwamen we bij Boundry. Een houten blokhut met wat bijgebouwen, bewoond door een man met baard, houthakkershemd, 2 honden, benzinepomp en sterke verhalen over elanden en beren. Stel je hier nog wat country-muziek bij voor en wat geweren en pelzen aan de muur en het plaatje is compleet. Het voelde alsof we van een andere planeet neer 'gebeamed' waren. (Trouwens, in Walmart, een supermarkt liggen de geweren naast de Barbiepoppen in het rek. Erg vreemd.)
Via Chicken naar Tok (ja, echt waar) en de Glenn Highway op. De zon scheen, bergen overal, foto's overal, en toen.... een Eland! Jawel, eindelijk! Het zijn zulke fantastische dieren. Geboeid stonden we een half uur naar een grazende dame in een meertje te staren. We wilden eigenlijk alweer gaan toen er plotseling een jong elandje aankwam. 50 foto's extra.... Bij het volgende meertje keken we weer hoopvol het water in en... een otter! Hij keek ons nieuwsgierig aan en gleed toen als een monstertje van Loch Ness kalmpjes weg. Overnacht bij Mentasta lodge, veel in gebruik bij wegwerkers, truckers en natives. Weer zo'n 'out of this world experience'.
Nu dus in Valdez, bekend van de Exxon Valdez die een enorme lading olie over de prachtige kust knoeide. Morgen gaan we die bekijken met een boottocht naar de Columbia Gletsjer; een enorm blok ijs dat in de zee brokkelt. We zullen zien... als de mist het toelaat.
| [type je reactie]Alvast wat fotootjes
We zitten nu in een B&B in Valdez, waar we een computer met internetverbinding tot onze beschikking hebben. Daarom alvast wat foto's.
In Denali Park zagen we onze eerste wildlife, waaronder deze beer.
Net toen we weg wilden rijden, verscheen de kleine ten tonele.
Hoe we deze foto hebben gemaakt, blijft een groot geheim. Als iemand ernaar vraagt: we zijn niet over de Top of the world highway gereden...
07 09 05 | [type je reactie]Yukon
Een berichtje uit de Yukon (Canada) deze keer, en wel Dawson City. Dit stadje heeft zandwegen als straten, houten plankieren als trottoirs en bijna alle huizen zijn van hout. Het is ontstaan tijdens de Klondike Gold Rush.
Even een flashback. Na ons vorige bericht, op weg naar Haines Junction, reed ons een vrachtwagen tegemoet die een heel klein steentje lanceerde... Nou horen we er helemaal bij met onze scheur in de voorruit.Niemand herkent ons meer als toerist. Ik geloof dat we verzekerd zijn hiervoor. In Haines Junction een dagje gewandeld in Kluane National Park. Een gigantisch park, met ijsvelden groter dan Zwitserland. Prachtige wandeling, helaas zonder beesten. Sowieso valt het wel tegen qua wildlife. Het land is zo groot, waarom zouden ze naast de weg gaan zitten?
We wilden vervolgens via Haines en een pont naar Skagway, maar die boot bleek pas over twee dagen te gaan. Dus zijn we terug gereden en naar Whitehorse gegaan. Via Whitehorse naar Stewart Crossing, waar we in een rustieke houten hut hebben geslapen, genaamd Moose Creek Lodge. Geen stroom of stromend water, wel een gaskachel, gaslamp en een kan met water. In de ochtend een stevig ontbijt van eieren, ham, kaas en hashbrowns (gebakken aardappelen.) Vandaag een cowboy-hoed gepast....Howdie foolks!
Tja, en de Yukon is momenteel alle tinten geel die je maar kunt bedenken. Met de zon lijkt het alsof het in brand staat. Op sommige plaatsen heeft het ook echt gebrand. De gevolgen van die bosbranden zijn overal te zien en zelfs voorzien van bordjes met jaartallen. (Aan uw recherhand ziet u de bosbrand uit 1969, een flinke brand die bijna een maand gebrand heeft....)
Nu dus in Dawson City, met mogelijkheid tot het bezoeken van Diamond Tooth Gertie's, een can-can-dames-dans-show. Echt wat voor ons! Tijd voor een wandeling nu. Morgen rijden we Alaska weer in over de Top of the World Highway (Tegen niemand zeggen, want dat mogen we eigenlijk niet van de autoverhuurder. Het alternatief is 3 dagen omrijden terug via Whitehorse.)
03 09 05 | [type je reactie]Groeten uit Tok
Een berichtje uit Tok, Alaska. (Ligt vlak bij Chicken!) De problemen met het weblog van Koen lijken enigzins te zijn opgelost, vandaar dat dit berichtje nu ook online verschijnt.
Na een lange en vermoeiende vliegtocht naar dit mooie continent bleek onze auto Canada niet in te mogen. Na enig gedoe en telefoontjes naar Nederland zijn we van maatschappij gewisseld en rijden wij nu rond in een enorme witte Chevrolet Impala. Eerste etappe was Anchorage - Denali. In dit prachtige park hebben we onze eerste beren (1 redelijk dichtbij) en caribou gezien. Witte stipjes op een berg bleken Dall Sheep, maar het hadden net zo goed... euh... sneeuwpoppen kunnen zijn. Helaas veel mist en bewolking.
Verder naar het Noorden naar Fairbanks, waar we een Native-museumpje hebben bezocht en in een lodge hebben overnacht vol berenvellen en eland-hoofden aan de muur. De mensen daar voldoen aan alle voorstellingen die je je maakt bij iemand uit Alaska. Howdie! Welkom in onze saloon!
Een lange rit, gisteren, door de Alaska Range via diverse Highways. Enorme bergen, keurig sneeuwbepoederd, en overal de Indian Summer: kleuren van felgeel, via goud, oker, oranje, rood naar bruin, met groene vlekken. En...zon! Het is best koud, maar de lucht is open en de zon schijnt. Heerlijk.
Deze ochtend beloofd ook een mooie dag. We rijden nu naar de Canadese grens. Hopenlijk laten ze ons binnen, zodat we naar Kluane park kunnen rijden. We verwachten te overnachten in Haines Junction.