Weet je nog...? Toen de wind de bomen tergde en hen de mantels van het lichaam trok, dat wij samen - de regen kletterde bij stromen - schuilden en jij zo schrok, toen ik je zei dat dit het eind was, en voorgoed onze wegen zouden scheiden. “Mijn arme kind, ‘t is droevig maar het moet; beter is het heen te gaan.” Ik zweeg en jij schreide.
Weet je nog... dat mijn hand de jouwe zachtjes drukte, omdat jij spoedig zou zien dat ik niet de beste was, en dat jij door je tranen lachte en zei: “Misschien...” Nu is het herfst opnieuw en regen, maar alleen schuil ik onder ‘t lover, denk aan jou en ween…
Herman van Veen
Vandaag is het precies vier jaar geleden dat op een stormachtige zondagavond mijn vader overleed. Een jaar eerder was bij hem longkanker geconstateerd. Een jaar lang is met bestraling en chemokuur geprobeerd zijn lichaamscellen weer gezond te krijgen. Het is een jaar van pijn, misselijkheid en verloren hoop geworden.
Met veel moeite heb ik bovenstaand lied gezongen tijdens zijn crematie. Die dag kreeg het lied een voor mij een speciale betekenis die het nooit meer zal verliezen. Ik ben wel op m'n werk, maar mijn concentratie laat te wensen over.
Zie ook: Ballonvaart.
Het doet pijn. En zo hoort het ook. Leven kan moeilijk zijn. Sterkte.
Renésmurf (URL) - 06 11 04 - 17:02
Gefeliciteerd en een fijne dag.
Mieke (URL) - 15 11 04 - 14:14