Ik ben niet het type mens dat een fan is van een of ander idool. Maar als het persé zou moeten, dan durf ik me best fan te noemen van Bobby McFerrin. Voor degenen die 'm niet kennen: Don't worry, be happy is van hem. Het zal je wellicht niet zijn opgevallen, maar het hele nummer is slechts gemaakt met één instrument: zijn stem. En daar heeft ie (in 1988) nog een Grammy voor gekregen ook...
Ik heb er een half jaar naar uitgekeken. Ik wist dat ie in Nederland zou gaan komen. Kaarten besteld; en maar wachten. Ik vond het heel bijzonder om 'm nu eindelijk eens in levende lijve te zien en te horen. Zijn cd's zijn natuurlijk prachtig - vooral Hush, met Yo-yo Ma - maar bij zo'n artiest kan er toch niks boven the real thing.
Gisteravond was ik bij een concert van hem. Je kunt je niet voorstellen wat iemand kan doen met alleen z'n stem. In z'n eentje is hij een heel orkest. Een enorm bereik, een fantastische techniek, zuiver, hoog en laag door elkaar, in en uitademend zingen, ritme er doorheen en een flinke dosis humor. En dat allemaal tegelijk!
Nu was hij gisteren ook met een heel orkest: het Amsterdam sinfoniëtta, want hij dirigeert tegenwoordig meer dan hij zingt. Maar gelukkig heeft ie zowel het publiek als het orkest laten horen wat ie in huis heeft.
Nadat wat klassieke stukken ten gehore waren gebracht (oa. Mozart, Bartók en Vivaldi) ging ie los met allerlei improvisaties. Het orkest had wat moeite om mee te gaan in z'n improvisaties, maar de klavecimbel bespeler durfde het aan, om een willekeurig deuntje te spelen. Bobby McFerrin improviseerde daar een opera overheen: Bas, alt en sopraan. Compleet met Duitse nep-tekst.
Het was prachtig om te zien hoe ook de orkestleden zich verbaasden over de geniale uitvoeringen van Drive en Black Bird. Het was volgens mij voor hen het eerste concert dat ze met hem gaven. Het resultaat: een compleet strijkorkest zit op een podium met bewonderende gezichten te genieten van een stemkunstenaar.
Hij nodigde de zaal uit om Ave Maria te zingen over zijn solo uitvoering van Bach's Prelude No.1. Dat ging verbluffend goed. Achterin de zaal zaten een aantal mensen die dat stuk opvallend goed konden meezingen. Ik heb m'n best gedaan de melodie mee te neuriën.
Ik ben vanaf nu officieel "fan". En ik heb mijn idool eindelijk in het echt gezien. Nu kan ik rustig sterven...
Shit. Had ik nu toch maar kaartjes gekocht.
Tim (URL) - 11 01 04 - 12:24
Hallo!!! Jouw verhaal had ik kunnen schrijven. Nooit eerder fan geweest van welke zanger dan ook….en toen was Bobby daar…op de TV in juni 2000, viering van de 250- jarige sterfdag van Bach. Ik was direct verkocht, wát een stem, wát een uitstraling, wát een persoonlijkheid!!!! Een jaar later zag ik hem op TV Ned 3 in North Sea Jazzfestival -was toevallig aan het zappen en toen dacht ik: ik wil ALLES over hem weten en ALLES van hem hebben. Dat is me aardig gelukt en om een lang verhaal kort te maken…afgelopen januari heb ik 4x zijn concerten bezocht in Leiden, Utrecht, Rotterdam en Amsterdam met het Amsterdam Sinfonietta. In Amsterdam gaf hij ook handtekeningen weg en ik ben zo brutaal geweest om hem na de handtekening mijn hand toe te steken, zodoende heb ik een hand van hem gehad. Een geweldig mens, die Bobby. Trouwens, volgende week zondag komt hij op Ned. 1 om 15.15uur in C-Majeur. Vandaag was dat er ook (deel 1), maar daar hen je nu niets meer aan. Hoe dan ook, leuk dat je je verhaal op Internet hebt geplaatst. Groetjes, Maria Rodenhuis :)
Maria Rodenhuis () - 19 09 04 - 18:44