Rondreis Namibië en Botswana [2/3]

Deel twee van ons reisverslag. Lees ook deel een en deel drie.

We zijn inmiddels terug van ons avontuur, maar de internetverbindingen waren grotendeels afwezig, waardoor we niets meer konden posten. Jullie hebben nog wat verhaal te goed.

Na een overnachting in een luxe lodge net buiten Etosha was het tijd voor de Caprivi-strip. Dat is een smal stuk land boven Botswana dat nog bij Namibië hoort. Het heeft veel geleden van de oorlog in Angola  en inderdaad lijkt het of je ineens een derde wereld land binnen rijdt. Veel kleine dorpjes met bouwsels van hout en modder. Overal koeien, ezels en geiten en veel kinderen en vrouwen die water op hun hoofd droegen. Daar dwars doorheen lag een keurige geasfalteerde weg. Het voelde heel raar om daar overheen te rijden met je dikke auto. We werden toegezwaaid door kinderen met een koptelefoon op. Die hebben dan een telefoon, maar geen fatsoenlijke kleren of woning. Lang leve de westerse invloeden…

Het was al warm, maar inmiddels steeg de temperatuur elke dag naar meer dan 40 graden. We reden malaria-gebied binnen dus begonnen we met onze pillenkuur. De bijwerkingen vielen gelukkig mee. We overnachtten aan de Okavango-rivier, dus we waren grootverbruikers van Deet. Met al dat water zie je ineens allemaal groen en tropische bloemen en planten. In de rivier krokodillen en nijlpaarden. In de bomen aapjes en vreemde vogels. Totaal anders dan de droge woestijn en kale bomen van het gebied waar we vandaan kwamen.

De volgende stop was de Mashi Conservacy, een prachtig natuurgebied aan de Kwando rivier, waar we onze tent konden opzetten naast hutjes van hout en leem, waar dan ons toilet en zelfs een soort ‘keukentje’ in gebouwd waren. In de rivier naast de campsite lagen de nijlpaarden in het water. ’s nachts dus uitkijken als je naar de wc gaat, want dan komen ze aan land, vlak naast je campsite. Je wilt niet tegen een nijlpaard aanlopen! Nijlpaarden zijn gevaarlijker dan leeuwen. Die vonden we niet in ons kamp, maar helaas wel de onschuldige, maar zeer enge ‘wind-scorpion/sun-spider/solifugae’. Een soort mutant van een spin en schorpioen….Brrrr.

Bij de eigenaar, een Engelsman die daar is gaan wonen, boekten we een boottour om de dieren te bekijken vanaf de rivier. Wat een fantastische tocht was dat! Overal olifanten die kwamen drinken en een bad nemen, krokodillen, nijlpaarden, varanen(!), kuddes buffels en impala, sitatunga en diverse andere antilopen, visarenden, goliath-reigers die anderhalve meter hoog zijn… Wat een paradijs! De zon ging onder en we voelden ons alsof we in een National Geographic documentaire terecht waren gekomen. Sir David kon elk moment zijn commentaar leveren op het prachtige schouwspel!

De volgende ochtend maakten we nog een wandeling met de camping-eigenaar, door de omgeving. We leerden veel over sporen, bomen, de cultuur en poep! Het ligt overal vol met olifantenpoep (houdt muggen weg als je het verbrand, maar dat hebben we niet uitgeprobeerd 😉 en dat zijn keutels ter grote van een kleine voetbal. De laatste ochtend maakten we nog een boottocht over de Kwando, waarbij we door een jonge man werden begeleid die daar is geboren en opgegroeid. Het voegt echt iets toe door de verhalen aan te horen van iemand die daar ook daadwerkelijk thuis is.

De Kwando wordt later de Zambezi, die bij Livingstone met veel geraas veranderd in de Victoria Watervallen. Zo dicht bij één van de zeven wereldwonderen besloten we een uitstapje naar Zimbabwe te maken. Het duurt eindeloos voor alle papierwerk is geregeld en je de juiste stempels en visa hebt, en bovendien is het duur en toeristisch, maar het was een prachtige omgeving. Het was het droge seizoen, waardoor de helft van de watervallen droog stonden, maar niettemin een bijzondere plek. Groene bomen, lianen, aapjes, wrattenzwijnen, vogels en een regelmatige douche die bijzonder welkom was bij 45 graden. Indrukwekkend!

Daarna was het tijd voor het avontuur ‘Botswana’. Daarover later meer. Nu eerst wat fotootjes… 

Dit was deel twee van ons reisverslag. Lees ook deel een en deel drie.

Rondreis Namibië en Botswana [1/3]

Ons eerste verslag van onze reis door Namibië en Botswana. Lees ook het tweede en het derde verslag.

We zitten nu in een lodge net buiten Etosha National Park, en we hebben nu een internetverbinding. Hierna verdwijnen we weer een week in de bush, dus het zal even duren voor ons volgende verslag.

Onze reis begon via Windhoek naar de Sossusvlei, een gebied met ongelooflijk mooie zandduinen, midden in de Namib woestijn. Zand en wind! De eerste nacht hadden we een zandstorm, waardoor alles gezandstraald werd. De volgende ochtend lag er een glinsterend laagje over alles. Ons incluis. Rijden door de woestijn is een bijzondere ervaring. Lange leve de airco in de auto!

Na de Sossusvlei via Namib-Naukluft National Park naar Cape Cross aan de kust. We hadden zowaar 3 drupjes Namibische regen, terwijl het hier de afgelopen 6 jaar nauwelijks is gevallen. Aan de kust ligt een kolonie van 100.000 zeehonden. Je kon via een plankier gewoon tussen de zeehonden doorwandelen en de soap bekijken van ‘dit is mijn plekje, ga weg’. Er waren ook jakhalzen die ervandoor gingen met zeehondenbaby’s… mooi, die natuur.

Via de Spitzkoppe, een berg van granieten klodders met mooie rotsformaties door Damaraland richting Palmwag. Daar werden we s’nachts wakker van diep gebrom en gehuil. Ook hoorden we duidelijk geknaag. Je kon via de audio een kompleet verhaal horen. Achteraf bleek dat er dicht in de buurt van onze tent een leeuw een prooi had gevangen. Er was een groep hyena’s die probeerde ook iets van de prooi te eten, maar de leeuwen vonden dat geen goed idee. Vooral het geknaag op de botten klonk door merg en been 😉 Het geluid ging nog lang door en was bijzonder spannend.

Daarna een bezoek aan de Cheetah-guest-farm, die cheetah’s opvangt. Daar konden we niet alleen cheetah’s van dichtbij zien, maar zelfs achter de oren kroelen. Ook cheetah’s kunnen spinnen en snorren 🙂 Toen was het tijd voor het prachtige Etosha National Park. Niets kan je voorbereiden op de enorme hoeveelheid dieren die je hier ziet. Zebra’s, giraffen, leeuwen, struisvogels, gemsbok, springbok, oryx, gnoe’s, olifanten, hyena’s en zelfs zwarte neushoorns! En nog veel meer soorten. Het is erg droog, dus momenteel komen de dieren naar de waterplekken toe. Er was een moment dat we omgeven waren door meer dan duizend dieren. Absurde ervaring. Er is overigens een duidelijke waterplek-volgorde: De leeuw of de olifant is de baas. Als die klaar zijn is de oryx aan de beurt. Laag in de rangorde staan de zebra’s en de springbokken. Die staan dan eindeloos te wachten tot de leeuwen weg zijn. Dit zorgt voor een file van honderden dieren die staan te wachten. Onderwijl wordt er gevochten voor plekjes.

Na en kort verblijf in onze luxe lodge maken we ons weer klaar voor een week in de bush, met meestal weinig voorzieningen. Meestal wel een waterkraan, en soms een toilet en iets wat voor een douche moet doorgaan. Soms elektriciteit, maar zeker geen telefoon of internetverbinding. Kamp opzetten gaat inmiddels redelijk geroutineerd en zittend bij het kampvuur met de enorme Namibische sterrenhemel boven ons voelen we ons bevoorrecht.

Lees ook het tweede en het derde verslag van onze rondreis door Namibië en Botswana.

Nebrodi en de Etna

Dit verslag bestaat uit meerdere delen:
1. Vier-gangen-menu: Eolische eilanden
2. Silly Sicily
3. Nebrodi en de Etna (u bevindt zich hier)

Inmiddels zijn we net terug van vakantie. Hier het verslag van onze laatste week Sicilië.

Aan de Tyrreense zee in het noorden van Sicilië ligt het Parco Regionale dei Nebrodi, een groot natuurpark vol bomen, bergen en pittoreske dorpjes. Hier wonen ook wilde varkens, wilde paarden, gieren en andere roofvogels, dus voor ons een kans om iets anders te fotograferen dan straatkatten en vreemde insecten. Een wandeling naar de Roche del Crasto moest kans geven op gieren, dus wij op pad in de overigens nog steeds brandende zon. We hebben al 2 weken prachtig weer: zon en gemiddeld 25 graden! De prachtige tocht de berg op werd muzikaal omlijst door een constant klokkenspel: niet alleen de koeien dragen hier bellen, maar ook de schapen, geiten en zelfs de paarden! Er hingen zeer fotogenieke wolken in de vallei, en er waren gieren, alhoewel redelijk ver weg. Daarom besloten we nog om naar Alcari il Fusi te rijden, naar de Area del Grifone. Die uiteraard gesloten was, maar waar we konden parkeren een paar uur aan gier-spotten konden doen. Het zijn enorme lammergieren die keurig voor de rotsen langs vlogen.

Daarna was het tijd voor weer een vulkaan, en in dit geval de Etna: de grootste actieve Europese vulkaan. We hadden 4 dagen de beschikking over een sfeervol houten berghuisje hoog op de Etna zelf. In de avond was het redelijk koud op de berg, dus na de wandelingen was het haardvuurtje zeer welkom.

De Etna barst nog regelmatig uit; de laatste keer in mei van dit jaar. Geen kolkende lava hier momenteel, maar wel enorme verse kraters met vulkaanas en fumarolen. Je kunt hier alleen met een gids rondlopen, en wij werden in een groepje naar een krater geleid die in 2002 is ontstaan. Uiteraard kostte ons dat veel foto-pixels 🙂 De lucht op bijna 3 kilometer hoogte is erg ijl. Duizelingwekkend.

We hadden de smaak te pakken en besloten nog een berg (een grote pukkel op de Etna) op te klauteren naar de Monte Zoccolaro, waar we een uitzicht hadden op een enorme oude ingestorte krater (voorganger van de Etna) in de Valle Del Bove. Een ruimte zo groot als een stad, waar niks groeit en leeft. Alleen een enorme laag van lava, die nog regelmatig wordt aangevuld.

Ook een wandeling op de noordflank, rond de Monti Sartorius was prachtig. Daar groeit een berkensoort die alleen op de Etna voorkomt. De witte bast en de gele blaadjes contrasteerden mooi met de ondergrond van zwart puimsteen-grind.

Als laatste culturele uitstapje besloten we nog naar Piazza Armerina te rijden. Hier zijn de best bewaard gebleven Romeinse mozaïeken te zien in de Villa Romana del Casale. Het was zowaar open! Zo knap hoe gedetailleerd de voorstellingen zijn, gezien het feit dat de ‘pixels’ toch tamelijk groot zijn: ze bestaan uit steentjes van 5 x 5 mm. Er zijn voorstellingen van dieren, vissers, dansende mensen, jachttaferelen in Noord-Afrika, met olifanten en tijgers, en zelfs sportende dames in kleding die wij tegenwoordig een bikini zouden noemen. De boel is in de 12e eeuw bedolven tijdens een aardverschuiving, en daarom zijn ze zo bijzonder goed bewaard gebleven. Pas in de jaren 50 van de vorige eeuw zijn ze weer opgegraven.

Na 3 weken zon heeft de herfst ons toch nog ingehaald. Op de dag van vertrek hadden we veel regen. Het water kan niet echt makkelijk de grond in door al die gestolde lava, dus de afwatering bestond uit de zwaartekracht en de weg van de minste weerstand, wat dus de autoweg was. We reden dus door een soort rivier de Etna af op weg naar Catania. Het water stond erg hoog, en het spatte enkele meters hoog van de auto’s af. Onderweg onze boot nog even geparkeerd in Nicolosi voor het regenprogramma: het vulkanologisch museum. Hier kregen we een rondleiding in een soort van Engels over het ontstaan van de Etna, en konden we een film kijken over de grote uitbarsting van 2002. Interessant waren de monitoren waarop we life mee konden kijken met de vulkanologen die de Etna en de Stromboli in de gaten houden. En zo eindigen we de vakantie zoals we hem begonnen waren: met een ‘boottocht’ en een vulkaan.

Dit verslag bestaat uit meerdere delen:
1. Vier-gangen-menu: Eolische eilanden
2. Silly Sicily
3. Nebrodi en de Etna (u bevindt zich hier)

Silly Sicily

Dit verslag bestaat uit meerdere delen:
1. Vier-gangen-menu: Eolische eilanden
2. Silly Sicily (u bevindt zich hier)
3. Nebrodi en de Etna

Vanuit de Eolische eilanden voelt Sicilië als het vasteland, maar uiteraard is het ook een eiland. Het is zo groot dat je niet het gevoel hebt op een eiland te zitten. Na de rust van de eerste week is het even wennen aan de drukte.

Onze route gaat tegen de klok in en na het ophalen van onze huurauto, begonnen we rechtsonder in Syracuse. Een sfeervolle stad vol zandkleurige huizen in smalle straatjes waar je met klamme handen en ingehouden adem in je dikke Opel Insigna doorheen kunt rijden. Snel parkeren aan de rand en te voet verder.

In Syracuse begon een nieuw thema voor onze vakantie: ‘Chiuso’ dwz: gesloten. In het archeologische park bij Syracuse waren de meeste locaties gesloten. Het hele eiland ligt stil tussen ongeveer 12.30 en 17.00 uur. Musea, tempels en winkels gesloten… Zelfs een natuurpark was gesloten (!) vanwege de wind. Het is hier prachtig, maar het is erg moeilijk om er iets van te zien.

Met wat moeite hebben we toch prachtige dingen gezien:

De joodse wijk van Syracuse, vol smalle straatjes, straatkatten, wasgoed, en oude verschrompelde Italiaanse vrouwen of gesjeesde jongemannen met foute zonnebrillen. Hier was een kathedraal gebouwd op de plek waar vroeger een tempel stond.

Het Griekse amphi-theater waar Aeschylus (oude Griekse toneelschrijver) nog naar uitvoeringen van zijn eigen werk heeft gekeken. Het Teatro Greco is één van de grootste van de antieke wereld.

De grootste dodenstad van Europa: Necropoli de Pantalica, waar in de kalkrotsen 5000 ‘graf-gaten’ zijn uitgehakt en waar je kunt wandelen over, naast, tussen, onder en in de rotsen, tussen de bloemen en langs een idyllisch riviertje met watervalletjes. Dit onder een heerlijke zon met 28 graden.

Prachtige Griekse tempels in Agrigento, waarvan enkele nog keurig overeind staan, alhoewel ze 500 voor christus gebouwd zijn.

Een enorme Arabisch-Normandisch-Romaanse kathedraal in Monreale, vol met een goudkleurig bijbels stripverhaal van mozaïek, die ook voor ongelovigen een goddelijke uitstraling heeft.

Eeuwenoude hulstbomen van 15 meter hoog en hele oude beuken en donseiken in een bos wat goed had gepast in de Efteling of zelfs in The Lord of the Rings. Kronkelige bomen, kalkrotsen en mos. Overal staan kleine antieke fiat panda’s (4×4!) langs de weg: Het natuurpark Madonie is momenteel een grote self-service-supermarkt van paddestoelen, kastanjes, olijven en fruit. Het wordt de Siciliaanse Alpen genoemd en je kunt hier heerlijk door de bergen wandelen.

Sicilië is een eiland vol tegenstrijdigheden. Enerzijds is er prachtige natuur, maar er ligt overal veel afval. De Sicilianen zijn erg gastvrij en we krijgen bij veel van de overnachtingsplek iets lekkers: druiven, wijn, perziken uit de tuin of zelfs versgebakken glutenvrij brood. Als chauffeurs zijn ze echter de meest lompe, a-sociale en suïcidale mensen, waardoor rijden hier bijzonder stressvol is.

Ook hebben ze hier nog nooit gehoord van dierenbescherming en worden straatkatten en -honden erg slecht behandeld. Met name de 3 kittens die we aantroffen bij ons vakantiehuis in de Madonie, (moeder overleden, geen mensen of andere katten in de buurt, alleen honden(!) en een winter voor de deur, een zekere dood tegemoet…) is ons niet in de koude kleren gaan zitten. We hebben ze eten gegeven, en ze kwamen gezellig met z’n drieën op de bank en op Koen’s koffer liggen. Ze waren bang, maar lieten zich na een paar dagen aaien… We hebben een dag besteed met bellen naar instanties, bezoekjes aan politiebureau’s, mailtjes sturen, bezoeken aan dierenartsen die allemaal gesloten waren, waarna we moesten concluderen dat we niets voor ze konden doen. Het werpt momenteel een beetje en schaduw over onze vakantie, maar met wat prachtige natuurparken voor de boeg (waaronder de Etna) en nog steeds stralende zon gaat het ons vast wel lukken om daar overheen te komen! De Wifi-verbindingen zijn hier erg slecht, dus dit verslag heeft even op zich laten wachten…

Dit verslag bestaat uit meerdere delen:
1. Vier-gangen-menu: Eolische eilanden
2. Silly Sicily (u bevindt zich hier)
3. Nebrodi en de Etna

Vier-gangen-menu: Eolische eilanden

Dit verslag bestaat uit meerdere delen:
1. Vier-gangen-menu: Eolische eilanden (u bevindt zich hier)
2. Silly Sicily
3. Nebrodi en de Etna

Het eerste reisverslag van onze reis door Sicilië en de Eolische eilanden heeft even op zich laten wachten. Wifi in Italië is wisselvallig…

Onze reis ging via Catania en Milazzo als eerste met een draagvleugelboot naar de Eolische eilanden, een groep vulkanische eilanden ten noorden van Sicilië.

We begonnen op Vulcano, waar we meteen onze eerste vulkaan konden beklimmen. Niet echt hoog, maar met een prachtige kraterrand met wat gele zwavelvelden en fotogenieke fumarolen die een stinkende mist verspreiden. Een perfect voorgerecht wat betreft ons vulkanische viergangenmenu. Vulcano heeft een relaxte eilandensfeer, dus we konden meteen aan een rustiger tempo wennen. Bustijden zijn een richtlijn, openingstijden een optie en verkeersregels een suggestie. Wegen zijn gangetjes van anderhalve meter breed, waardoor men hier vooral in driewielers en scooters rijd. Maar er zijn ook maniakale buschauffeurs die met een ruimte van 5 centimeter links en rechts met een minibus met een rotgang door zo’n gangetje karren.

Onze tweede gang was Lipari, zeg maar het hoofdgerecht. Het grootste eiland had een citadel met musea waar we wat konden zien van de geschiedenis van de eilanden. Met name Griekse vazen met schaars geklede voorstellingen en veel obsidiaan-werktuigen. Van dit vulkanische glas kun je prima snijwerktuigen maken. Hier vond Anke ook haar thema van deze vakantie: straatkatten van Sicilië. Overal lopen katten rond. We besloten wat eigen vervoer te proberen en zijn daarna met een Citroën Mehari, een soort grote rode skelter, het eiland rond getoerd. Een wandeling langs een puimsteen-vallei was erg mooi. Overal zijn sporen van vulkanisme, maar Lipari is een oudere vulkaan, dus geen vuur en rook hier.

Qua wildlife zoeken we het hier wat kleiner. Geen beren, maar wel veel hagedissen, grote kevers, hagedissen, bidsprinkhanen (!), hagedissen, gekko’s en hagedissen.

De derde gang was in ieder geval de Primo. De Stromboli. Een piepklein eiland, wat eigenlijk alleen bestaat uit een actieve vulkaan met een klein dorpje aan de voet daarvan. Ondanks weinig slaap, en een slaapverwekkende anti-zeeziektepil besloten om dezelfde dag nog de vulkaan op te gaan. Het is een tocht van 6 uur met een hoogte verschil van 900 meter. Voor onze Nederlandse benen een uitdaging. Anke dacht eigenlijk dat ze het niet zou halen, maar dus toch maar geboekt (bij Magmatrek). Helm en wandelstokken gehuurd, liters water in de rugzak, en met een groep van 20 mensen de berg op. Drie uur bergopwaarts. Om de 30 minuten even een paar minuten pauze. Verstand op nul en doorzettingsvermogen op tien. Op 500 meter hoogte was een punt waar je moest kiezen. Terug of de tocht afmaken. We besloten door te strompelen. Precies volgens planning waren we met zonsondergang op de top. Onze gids bracht ons naar een plek waar we de Zuidwest krater konden zien; de jongste krater die enkele jaren geleden is ontstaan. Helaas was de vulkaan erg nat, waardoor er erg veel stoom was. Dat zorgde ervoor dat we de rode gloed en het magma-vuurwerk minder goed konden zien. We hadden wel regelmatig een regen van vulkanisch zand. Gelukkig waaide de stoom even weg, en kregen we keurig twee uitbarstingen te zien. Indrukwekkend om op een actieve vulkaan te lopen en neer te kijken op een krater.

De terugweg was over een steile helling van ‘kattenbakvulling’. Grof zand waarin je bij elke pas naar beneden gleed. Dat ging lekker snel, maar de zaklamp van Koen liet het afweten, dus hij moest in het pikkedonker achter Anke aan glijden. Er kon niet gestopt worden wegens steenlawine-gevaar. Anke’s bergschoenen waren inmiddels ook overleden, maar het was een heldere nacht, dus het was een bijzondere afdaling met blik op de melkweg.

Als dessert zaten we nog een paar dagen op Salina. Salina is ook een oudere vulkaan: groen en staat vol bougainville, enorme hibiscus, citroenbomen, reuze-oleanders, datura, bananenplanten, joekels van cactussen, granaatappelbomen en… jasmijn. De zoete geur is overweldigend! Na onze avonturen op de Stromboli was elke wandeling hier een eitje. Op Salina ook genoten van het heerlijke eten hier; kaasjes, vis, kappertjes, druiven, enorme perziken, noten, plaatselijke wijn en pistache-likeur – hik.

Inmiddels rijden we al op Sicilië rond, maar daarover later meer. Nu eerst wat foto’s.

Dit verslag bestaat uit meerdere delen:
1. Vier-gangen-menu: Eolische eilanden (u bevindt zich hier)
2. Silly Sicily
3. Nebrodi en de Etna

8 Fouten met afbeeldingen op je website die te voorkomen zijn

Grote afbeeldingen, foto-carousels en fotoboeken met thumbnails zijn momenteel helemaal hot in webdesign. Al tijdens het ontwerpen en realiseren van een website, maar vooral tijdens het beheren van de website kunnen veel zaken fout gaan met beeldmateriaal, zowel technisch als esthetisch en inhoudelijk.

De meeste fouten zijn vaak eenvoudig te voorkomen. Als je weet waar de valkuilen zitten kun je er omheen wandelen. Op CMS-Hulp heb ik een overzicht gemaakt van de acht meest gemaakte fouten met afbeeldingen op website, variërend van te grote afbeeldigen en clichématige stockfoto’s tot het negeren van Retina beeldschermen.

Doe er je voordeel mee: Cms-hulp.nl/8-fouten-met-afbeeldingen…

Checklist nieuwe website: vijftig aandachtspunten …and counting

Ik maak websites sinds 1994, en de checklist op CMS-Hulp.nl bevat (naast wat ‘open deuren’) met name de minder voordehand liggende aandachtspunten bij het maken en succesvol live-gaan van een nieuwe website.

De aandachtspunten zijn onderverdeeld in de volgende onderdelen:

  • Oude website ~ behoud wat goed is, en populaire url’s
  • Ontwerp ~ wat worden de taken van de nieuwe website, houd rekening met retina en mobiele beeldschermen?
  • Content ~ meer is beter en houdt rekening met je belangrijkste doelgroep: Google. Zijn je foto’s up-to-date, legaal en inhoudelijk benoemd. Zoek ‘ns op “lorem ipsum” binnen je website.
  • Bijna live… ~ seconds from disaster? Check, doublecheck. Werkt de backup?
  • Gelanceerd! ~ gaat alles goed? Wat vinden je klanten van je nieuwe website? Waardeer likes, tweets, etc.

Bekijk alle aandachtspunten bij het lanceren van een nieuwe website.

En: aanvullingen of opmerkingen zijn van harte welkom.

CMS Handleiding: MODX CMS-Hulp

Ik heb een website gemaakt die een handleiding biedt (in het Nederlands) aan iedereen die een website beheert via MODX (Evolution): CMS-Hulp.nl

MODX CMS-hulp.nl bestaat uit de volgende onderdelen:

Meer dan alleen een handleiding voor MODX

Misschien zijn mijn artikelen/columns ook interessant voor mensen die hun website beheren met een ander CMS dan MODX (WordPress, Joomla, Typo3). In die zin gaat de CMS Handleiding wat verder dan alleen MODX.

Ik streef naar begrijpbare tekst en uitleg, maar jargon is soms niet te vermijden. Sommige beestjes moet je nu eenmaal bij hun naam noemen. Moeilijke termen worden verklaard bij Jargon en andere krachttermen.

Afscheidsglas maakt glazen grafmonumenten

Herdenken in glas

Samen terugkijken op het leven van iemand van wie je afscheid hebt moeten nemen. In gedachten bij hem of haar zijn. Herdenken kan na een week of na vele jaren. Herdenken geeft altijd troost.

Afscheidsglas is een initiatief van Glasatelier Immanuel. Samen met u maakt zij glazen grafmonumenten, gedenktekens, herdenkingsramen en urnen. Duurzaam, persoonlijk en uniek. Ook ontwerpt en realiseert ze stilteruimtes, herdenkingsruimten en multiculturele bezinningsruimtes.

Ik heb deze website gemaakt in opdracht van Sibylle Gielen: http://www.afscheidsglas.nl/

Foto’s Rondreis IJsland staan online

In september 2014 waren Anke en ik in IJsland. Het is ons gelukt om uit de vele foto’s de (naar onze bescheiden mening) beste exemplaren te selecteren. Bekijk het resultaat op eenofandere.com.

Surf je mobiel (smartphone, tablet of laptop), dan zijn de foto’s prettiger te bekijken via deze link: eenofandere.com/?m=1

Had je onze reisavonturen door IJsland nog niet gelzijn hier te lezen:
1. Lost & found in IJsland
2. De elementen in IJsland
3. Hot water – on the rocks